كه اين نص صريح ، تاويلى را كه شيعيان از كلمه « منى » كرده و گفته‌اند معنايش اين است كه « نفس على مثل نفس رسول اللَّه ( ص ) است ، و على مثل او بوده و از ساير صحابه افضل است » باطل مىسازد « 1 » . رواياتى كه وى مىگويد طبرى و ديگران آورده‌اند همان رواياتى است كه قبلا نقل كرده و گفته بود : احمد به سند حسن از انس روايت كرده كه گفت : رسول خدا ( ص ) آيات برائت را به ابى بكر داد و او را روانه كرد ، و وقتى ابى بكر به ذى الحليفه رسيد پيامبر فرمود : « اين رسالت را ابلاغ نمىكند مگر من و يا مردى از اهل بيتم » و آن گاه آيات برائت را به على واگذار كرد و او را روانه ساخت . و بر كسى پوشيده نيست كه اين روايت همان روايتى است كه ما قبلا آن را از انس نقل كرديم و در آن داشت : « او رجل من اهلى » و اين مقدار تفاوت در « اهل من » و « اهل بيتم » ناشى از اين است كه راويان حديث روايت را نقل به معنا كرده‌اند . و اولين اشكالى كه به كلام صاحب المنار وارد است اينست كه جمله « او رجل منى » آن طور كه وى ادعا كرده كه تنها در روايات سدى آمده و آن را هم ضعيف دانسته ، نيست ، زيرا اصل و ريشه آن عبارت وحى است كه معظم روايات صحيح و زياد آن را اثبات نموده است ، و روايتى كه دارد : « من اهل بيتى » و مشار اليه ، آن را روايات زياد وانمود كرده فقط يك روايت است ، آن هم روايت انس است كه تازه در نقل ديگرى به جاى « من اهل بيتى » در همان روايت نيز « من اهلى » آمده . اشكال دومى كه به گفتار وى وارد است اين است كه همانطورى كه روشن شد روايت مذكور نقل به معنا شده ، با اين وصف بخاطر بعض الفاظى كه در آن است صلاحيت ندارد بيشتر و معظم روايات صحيحى را كه شيعه و سنى در باره عبارت وحى اتفاق دارند ، بوسيله آن تفسير كرد . علاوه ، اگر صحيح باشد كه عبارت « او رجل منك » و يا « او رجل منى » را كه گفتيم در معظم روايات آمده با عبارت « رجل من اهل بيتى » كه در يك روايت آن هم به يك نقل آمده تفسير كرد چرا صحيح نباشد اين دو دسته روايات به روايات ابى سعيد خدرى سابق كه داشت : « يا على انه لا يؤدى عنى الا انا او انت » تفسير نمود ؟ . و چرا نگوئيم كه همه آن تعبيرات يعنى : « الا رجل منى » و « الا رجل منك » و « الا

--> ( 1 ) تفسير المنار ج 10 ص 164